سلام ...

دلم برای اینجا تنگ شده بود و مردد مونده بودم که حالا بیام پست جدید بذارم مثلا چی بنویسم توش ... ؟!

و بعد در کمال پررویی اومدم ! حتما تجربه داشتید چند وقتی که از این فضا خارج میشید وقتی برمیگردید یکم گیج و گنگید .. مثل الان من ... انگار غریبه شدم با اینجا ... البته در اینکه خیلی عوض شدم که شکی نیست ...

روزگار ما هم میگذرد و حال و هوام دقیقا مصداق جمله " چو میگذرد غمی نیست" ه ...

دیدید آدم وقتی به یه رخوتی میرسه همش میندازه تقصیر شرایط ؟؟ منم همه مشکلات و بی حوصلگیهامو انداختم گردن این دوران طرحو زحمتی هم واسه تکان دادن به ماتحت مبارک هم به خودم نمیدم ...

سال ۹۰ سال سختی بود برام ... در عین حال پر از تجربه و خاطره ... شاید یه روزی حسرت این روزهای پر از جنگ و تلاش برای رسیدن به هدف رو بخورم ... روزهائی که برای رسیدن به ساده ترین و ابتدائی ترین حقوق انسانی و شهروندی (!!!) تو "اون شهر" از هیچ کاری کوتاهی نکردم ... حتی رفتن به دفتر امام جمعه ... !

عمر این دوران عجیب اما واقعی(!!) در زندگیم هم دارره تموم میشه ...

پخته شدم ... به مرحله جزغالگی رسیدم و حتی استخونام هم خرد شد ...

چیزی از غرورم باقی نموند ... بارها لاشه ای از خودم رو جمع کردم و دوباره از نو ساختمش ...

ولی بزرررررگ شدم ... و خوشحالم ... از صمیم قلب میگم که خوشحالم ...

.

.

.

با همه اینها از اونجائی که عسل بانو رو تو شیشه هم بکنی یه بهانه ای برای عاشقی و عاشقی کردن پیدا میکنه ... روزهای خوب احساسی رو داشتم ... باز جای شکرش باقیه ...

.

.

خیلی هارو با قاطعیت از زندگیم حذف کردم که فکر میکنم درست ترین کار سال گذشته م بود ... ( هم از دسته رجال و هم نسوان !) ... به عبارتی دوست صمیمی و شونه به شونه ندارم الان ! نه دختر نه پسرررررررر !! خودمم و خودممم ... و بسیووووووور حس خوبیه به جان شما ...

.

دقت کردید ؟! حالا خوبه با اینجا غریبه بودم و اینقدر روده درازی بی ربط کردم ...

در انتها سالی سرشار از سلامت ... شادی ... عششششق ... آرامش ... ثروت ... انرژی مثبت و انسانهای مثبت ... براتون آرزو میکنم ...

دوستتون دارم و خاطرات قشننگی از اینجا و شما برام به یادگار موندند ...