زندگی بازی عجیبیه .... نمیدونم چرا با بعضیا بازیِ پیچیده تری رو داره ... شایدم مصداق " هر چی زندگیو سخت بگیری بهت سخت میگذره " ست ... تو هفته ای که گذشت پیش یکی از دوستام بودم ... توی یه شهر کوچیک که از قضا مذهبی هم هست مشغول گذروندن دوره طرحشه ... گاهی که حوصله داشتم میرفتم پیشش تو داروخانه و برخورد مردمو میدیدم ... با اینکه واقعا فقر فرهنگی تو همه چیزشون (!) موج میزد ولی یه آرامش عجیبی پشت اون صورتشون بود ... یه غرور دوست داشتنی پشت اون نگاههای زمخت .... یه مهربونیِ زیر پوستی وقتی حاج آقا میخواست بهترین دارو رو برای حاج خانوم بگیره و حتی همین حاج خانوم هم خطابش نمیکرد و میگفت مادرِ بچه ها ... راستش اصلا تو ذوقم نمیخورد ... حسودیم هم میشد .... به همون حاج خانوم که حتما کلی النگو به دستش بود ... به شادی کودکانه یه خانوم میان سال و تپل (!) از خریدن دمپائی طبی دکتر شول (!) که  فکر میکرد تمام پادرد ها و کمر درد هاش با این دمپائی قراره خوب بشن و ما هم نا امیدش نمیکردیم ... به خیلی چیزا حسودیم شد .. حتی به اون دخترک ساده ای که دور از چشم خونوادش همراه نامزدش اومده بود پودر بی رنگ کننده موهای زائد صورت بگیره !! فک کن !!!

حالا دوباره برگشتم سر خونه اول ... بازم تو اتاقم احساس خفگی دارم ...  الان یه هفته ست گوشیِ خاموشم همه رو کلافه کرده ... ولی برعکس من تازه به آرامش رسیدم .... تو "شهر کوچیک " که بودم گاهی موقع اذان دلم میخواست منم چادر گل گلیمو سرم کنم و برم نماز ! خدا رو چه دیدی شاید یه خواستگار هم برام پیدا شد !!!!!!!! از اونایی که با موی آب جارو کرده و دسته گل به دست میان خواستگاریت .... منم تو شهر کوچیک موندگار میشدم ... به جای اقامت کانادا !

داشتم فکر میکردم چرا باید تجربیات جفنگ من به تنهائی (!) از مجموع کل اهالی اون شهر بیشتر باشه ... به نتیجه خوبی نرسیدم ... جز اینکه زندگیو سخت نمیگیرن ! شاید مثلا اگه شوهرشون بیاد خونه بگه من با یه موجود دیگه بودم میگن " مَرده حقشه !" نوش جونش ؟! شایدم شوهرشون (!) هیچ وقت بهشون خیانت نمیکنه با اینکه " مَرده و حقشه ! " ... دلم میگیره از فکر کردن به این موضوعات ! اینکه از هر جنبه به مشکلم نگاه میکنم بیشتر به بن بست میرسم و اینم مطمئن میشم که به این " مهلت یه ماهه " برای تصمیم گیری احتیاجی نداشتم و از همون اول تکلیفم معلوم بود .... مشکل من در حال حاضر فقط یه چیزه ... یه حس خشم درونی که مخاطبش هیچ کس نیست جز خودم ! ... میدونید گاهی که به عقب برمیگردم از امتیازهایی که بهش دادم پشیمون میشم ... انگار با هر قدم عقب اومدنِ من اون گستاختر شد واونو به حدی رسوند که ... نمیدونم حرمت من چی بود ... چقدر بود ... اصلا بود ؟! اینکه صدای شکستن خودتونو بشنوید کم حرفی نیست .... نمیدونم تو این مدت چقدر ازم شناخت پیدا کردید .... من دختری بودم که تو بیان احساساتم سخت محطاطانه عمل میکردم ... همیشه بدبین بودم و سعی میکردم همیشه چیزی برای عرضه کردن باقی بمونه .... منکر این نمیشم که عاشق ا.ع بودم و هنوزم هستم ...  اون موقع ها با کودک درونم کلی کلنجار رفتم که آیا اجازه بروز و ظهور خودِ واقعیمو میده ؟!            و من خودم شدم .... خودِ پر از هیجانم ... خودِ پر از عشقم ... دیگه نقابِ خانوم دکتر یکی یدونه خونواده (!) از دماغ فیل افتاده (به قول ا.ع) رو از رو صورتم برداشتم ... خنده هام از ته دل شد و بوسه هام حرارت وجودم ....  تازه معنی خیلی از ترانه ها و شعرهای عاشقانه رو فهمیدم و برای روزهایی که تنهائی عاشقی کرده بودم چه افسوس ها که نخوردم ... ولی حالا ...

گاهی آرزو میکنم کاش برنگشته بود ... کاش همون موجود دوست داشتنی و دست نیافتنی من باقی میموند ... همون بت مغرور ... همون مدیر شیطون و خواستنی ... کاش به همون لمس نوک انگشتاش موقع گرفتن خودکار از دستش قانع میشدم .... کاش اونقدر بیتابی نمیکردم برای برگشتنش ... شاید واقعا سهم من نبود ...  

زندگی ادامه داره حتی وقتی تو نباشی ....

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امشب داشتم پستهای پارسال رو نگاه میکردم ببینم سالگرد وبلاگم کی ه ! به این پست برخوردم .... یه شب بارونی بود و من هنوز عاشق ا.ع بودم ... با دیدن این نوشته نا خود آگاه اشکم در اومد ....

پ.ن : فقط خدا میدونه چقدر از دیدن کامنتهاتون انرژی میگرفتم تو این مدت ... شاید باورتون نشه ولی هر کدومشو لااقل ۱۰ بار خوندم ! بی زحمت یکم بیاید منو نصیحت کنید ... !!